Notatki z podróży...

Powoli rozważam ideę przeniesienia bloga na inny serwer, taki, który pozwoli umieszczać teksty bardziej tematami niż chronologicznie. Zobaczymy, do tego mam jednak sentyment. Zresztą najlepiej takie przenosiny zaplanować na okres poegzaminacyjny, a do tego jeszcze mi daleko.

W poprzednim termie napisałam zaledwie kilka notek, ale nauka i sport nie pozwoliły mi na spędzanie czasu przed komputerem. Za męczący term, czekała mnie jednak nagroda... I tak, z uśmiechem wykręciłam się z praktyk przed Bożym Narodzeniem i poleciałam do Ameryki Południowej. Właściwie mało przygotowałam się do wyprawy jak na mnie, pozostawiając wszelkie sprawy organizacyjne ludziom lepiej zorganizowanym. Ja jedynie wylądowałam 4 grudnia o 21 w Łodzi, a o 14 następnego dnia wyleciałam z Warszawy do Rzymu i Buenos Aires, gdzie mięliśmy spędzić następne dwa dni i dalej lecieć na południe, do Usuaia. Na następnych kilkanaście dni planowaliśmy wizytę w najstarszej estancji (farmie) Haberton, treking wokół masywu Fitz Roy w parku narodowym Los Glaciares, wizyte w El Calafate skąd odlatywałam 19 grudnia do BA. Chile wyszło jakoś w praniu, plan po drodze był modyfikowany, ale podróż udała się wspaniale (a może ja jestem mało obiektywna???)

komentarze (2) | dodaj komentarz

W drodze do Argentyny. Trasa: Buenos Aires-Ushuaia- El Calafate

komentarze (0) | dodaj komentarz

Miesiąc nie pisałam, ale był to bardzo pracowity miesiąc. Kiedy wreszcie mam czs napisać, będzie to niestety smutna notka.

Wczoraj zamarła moja nauczycielka chemii z liceum, Prof Hejwowska.  Pani profesor była niezwykłym człowiekiem, nauczycielem o wybitnych osiągnięciach i niewiarygodnym poświęceniu. Pokolenia absolwentów zapamiętają ją jako osobę wymagającąj, godną zaufania i szcunku. Przygotowała wielu olimpijczyków, w tym uczestników międzynarodowych konkursów, wychowała wielu wspaniałych lekarzy, naukowców i po prostu dobrych ludzi. Dla mnie osoba szczególnie bliska, ponieważ to jej zawdzięczam swoje osiągnięcia w chemii, które w rezultacie dopowadziły mnie tu, gdzie jestem.

Pani profesor była nauczycielem starej daty, oddanym uczniom absolutnie. Oczekiwała perfekcyjnego przygotowania i ciężkiej pracy ale sama pracowała o wiele ciężej od każdego z nas. Zamiast porzucić pracę w szkole na rzecz dobrze płatnych korepetycji, zostawała kilka godzin po lekcjach pracując z kołem chemicznym. Zbyt chora, że by przyjść do szkoły prowadziła kółko olimpijskie w domu.Szanowaliśmy ją, bo zasługiwała na szacunek. Zawsze przygotowana, każdego traktowała poważnie i uczyła zarówno przyszłych laureatów, jak i przeciętnych uczniów. 

Pani Profesor była nie tylko wspaniałym dydaktykiem, ale też wybitnym pedagogiem. Potrafiła zachęcić do ciężkiej pracy nastolatki, którym głupoty chodziły po głowie regularnie. Z każdego wydobywała to, co najlepsze, a przygotowania do olimpiady i sam finał zamieniła we wspaniałą przygodę. Nauczyła nas wzajemnej pomocy i zdrowej rywalizacji. Zawsze gotowa wysłuchać najgłupszych zwierzeń.

Dla mnie osoba szczególnie istotna, ponieważ to jej, w dużej mierze, zawdzięczam moje największe życiowe sukcesy. Gdyby nie olimpiada chemiczna, nie byloby mnie w Cambridge to oczywiste. Jednak bardziej chyba liczyły się jej życiowe rady, nie pozwalała nam myśleć pesymistycznie. Zawsze mnie zachęcała i wierzyła, że uda mi się osiągnąć to co chce, kiedy ja nie miałam o tym pojęcia. Tyle razy przychodziłam w czasie studiów ją odwiedzić, poopwiadać co u nmie, opowiedzieć innym rocznikom o życiu w Cambridge. W tym roku we wrześniu nie zdążyłam. Żałuję.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Spokojnie, nie porzucilam bloga, ale po braku polskiej czcionki widac, ze nadal jestem pozbawiona komputera:( Kliniczne notki i notki podroznicze beda, spokojnie, ale na razie krotko o moim nowym hobby.

PIECIOBOJ NOWOCZESNY

"The most perfect sportsmen, therefore, are the pentathletes because in their
bodies strength and speed are combined in beautiful harmony." (Aristotle)

Oczywiscie Arystoteles wypowiadal sie na temat piecioboju starozytnego, ktory mial byc sprawdzianem umiejetnosci zolnierskich. Tworca nowozytniej olimpiady (Pierre de Coubetin) wyszedl z podobnego zalozenia, a poniewaz dysk i oszczep wyszly w XX wieku z uzycia w wojsku, piecioboj nowoczesny sklada sie z:
biegania
strzelania z pistoletu (od niedawna polaczone w formie  biathlonu)
plywania
szermierki (szpada)
i jezdziectwa (skoki przez przeszkody)

Prawde mowiac, to nigdy na serio (albo wcale) nie uprawialam zadnej z tych dyscyplin. Na poczatku myslalam, ze nigdy nie pokonam kraulem wiecej niz 50m, ze cela nie mam wcale, nie mowiac juz o tym, ze nigdy nie biegalam 2 razy po kilometrze, zwlaszcza ostatnio. Co do szermierki, to przed tym miesiace, nie widzialam nawet szpady z bliska. Na szczescie mamy bardzo duzo treningow, i idea konkurowania w tych dyscyplinach juz mnie nie przeraza. Najfajniejsze jest chyba to, ze trenujemy codziennie co innego, wiec nie ma mowy o nudzie. No i zadna dyscyplina nie jest kosztem innej, bo wszystko lapie sie w te sama konkurencje.

W sobote mam pierwsze zawody, wiec trzymajcie kcuki!

komentarze (3) | dodaj komentarz

Szablon nowy, moze latwiej bedzie czytac. I do tego nowe zdjecia z Indonezji

komentarze (1) | dodaj komentarz

Moj ostatni tydzien na Hodze poswiecilam juz bardziej samodzielnej pracy. Mianowicie moim zadaniem bylo monitorowanie stanu raf w sposob podobny do amatorskiego reef check, ale juz bardziej naukowo. Tym razem mialam liczyc wzdluz tasmy kilkanascie gatunkow bezkregowcow. Juz nie tak oczywistych, ani latwych do zauwazenia. Wiekszosc zwierzat bezkregowych chowa sie w ciagu dnia pod kamieni i w szczeliny rafy, najchetniej pod nawisami. Dotarcie do tych miejsc, i to w taki sposob, zeby nie uszkodzic rafy wymagalo prawdziwej koordynacji ruchowej i bardzo dobrej plywalnosci. O to ostatnie nie jest wcale tak latwo, to wie chyba kazdy kto nurkuje. Poza fantastyczna praktyka zbierania naukowych danych nabralam olbrzymiej pewnosci i obycia pod woda.

I dlatego,w czwartym tygodniu pobytu rownolegle do pracy naukowej postanowilam poszerzyc swoje uprawnienia nurkowe i zrobic kolejny stopien w klasyfikacji PADI. Wczesniej musialam spedzic troche czasu uzyskujac uprawnienia z pierwszej pomocy, poniewaz Rescue Diver wymaga tych umiejetnosci. Nastepnie uczylismy sie wykonywac je w warunkach nurkowych, podobnie jak innych umiejetnosci niezbednych do ratowania panikujacych, zmeczonych, podtopionych, nieprzytomnych lub poparzonych nurkow. Chociaz tematyka kursu byla powazna, a egzaminy i symulacje bardzo ciezkie sam kurs okazal sie bardzo zabawny. Niestety musielismy na zajecia wstawac o 6 rano, zeby potem zmiescic prace badawcza w pozostalej czesci dnia. Na szczescie, wszyscy zdalismy bez problemow.

komentarze (1) | dodaj komentarz

Wlasciwie to nie tyle pania doktor, ale MRCVS czyli czlonkiem krolewskiej akademii chirurgow weterynaryjnych. Niestety, droga do zdobycia tego tytula zapowiada sie dluga i wyboista. Wlasciwie, to droga sie jeszcze nie zaczela, a wyboje owszem.

Zajecia mamy codzinnie od 9 do 5 wypelnione pieciogodzinnymi wykladami i praktykami (tzw rotations) na ktore musimy stawiac sie nie tylko punktualnie, ale z calym wyposazeniem i w stanie, born Boze, nie wczorajszym. No i w odpowiednim stroju, czyli elegancko, spodnie, bluzka odprasowana, zadnych dzisow czy adidasow. I oczywiscie odprasowany i czysty fartuch z tabliczka imienna, albo alternatywnie czysty kombinezon i albo buty do konnej jazdy albo kalosze, w zaleznosci od miejsca i funckji.

Pierwszy dzien skladal sie z serii wykladow organizacyjnych, po wysluchaniu ktorych mielismy wrazenie, ze jesli cokolwiek zaliczymy to bedzie cud. Drugiego dnia, z organizacji pracy przerzucono sie na BHP. Tym razem doszlismy do wniosku, ze jezeli PRZEZYJEMY ten rok, wsrod czychajacych na nas zarazkach odzwierzecych, toksycznych substancjach i zabojczych promieniach, niemowiac juz o pacjentach i ich wlascicielach, to bedzie CUD.

Trzeciego dnia mielismy piec wykladow z farmakologii pod rzad, co wystarczy zeby zabic kazdego. 

Nadal nie mam komputera, wiec notki znowu pozbawione polskich znakow (to nie z lenistwa!).

komentarze (0) | dodaj komentarz

Wiem, wiem zostaly mi jeszcze do opisania wakacyjne przygody z ostatniego tygodnia na Hodze, z Zakhyntos i z uroczego weekendu w Berlinie. Na razie jednak krotka wzmianka o tym co teraz.

Za kilka dni trzecia rocznica bloga i jednoczesnie  mojego przyjazdu do Cambridge. Powoli zastanawiam sie, czy nie przeniesc bloga na jakis inny portal, ktory pozwala na ladniesza oprawe graficzna i podzial notek ze wzgledu na np tematyke, co moze byc pomocne (wielu czytelnikow pyta mnie o rozne rzeczy, o ktorych juz pisalam, a nie chce sie powtarzac). Zobaczymy. Na razie musze zajac sie innymi, bardziej biezacymi sprawami, jak niedzialajacy internet w pokoju na przyklad, albo brak czajnika.

Jak to bywa przy okazji rocznic, nastroj mam nostalgiczno-romantyczny. Jak to trzy lata temu pierwszy raz przyjechalam, jak zaczelam poznawac ludzi, miejsca itd. Takie tam gadanie. Moze troche bardziej smetne w tym roku, kiedy wszyscy rozjechali sie po licencjacie, wiec uderzamy po trochu w nutki z gatunku "ale to juz bylo i nie wroci wiecej". Zwlaszcza jezeli chodzi o ostatni rok, kiedy w pieknym pokoju z balkonem, otoczona ze wszech stron przyjaciolmi (juz sprawdzonymi), wsrod szalenstw i smiechu przezywalam najpiekniejszy chyba do tej pory rok zycia. Zaluje troche, ze tak malo wtedy opisywalam 2Adams Road ale jak to ze zdrowiem "ile cie cenic trzeba,ten tylko sie dowie, kto cie stracil". Z perspektywy, trzeci rok wygladal dokladnie tak, jak wyobrazalam sobie lata studenckie, kiedy skladalam papiery. Potwierdzil, ze podjelam sluszna decyzje o wyborze i kierunku, i uczelni. 

To by bylo na tyle  smecenia:)Na szczescie jutro zaczynam zajecia (z grubej rury od rzy tzn od 9 do 5, wiec spodziewajcie sie wielu notek o zyciu weterynarza tym razem.

komentarze (0) | dodaj komentarz